اتــاق آبـــــی
دوستـــــــداران سهرابــــ ســـپـهـــری
آمدم از ره به رویم در چو کس نگشود رفتم گرم پیکر آمدم افسرده تار وپود رفتم
جای آسودن چو نبود رهروان رنج سفر به آمدم از ره نشسته رو غبار آلود رفتم
ساحل هستی نبرد از یاد من موج عدم را گر ز دریا آمدم دریا طلب چون رود رفتم
بر سبک خیزان سینه زندان هستی تنگ آمد روزنی گر یافتم بیرون از آن چون دود رفتم
در خور ماندن نداند هیچ روشندل جهان را شبنمی بودم که هم دیر آمدم هم زود رفتم
بی نشان زین ره نشاید رفت از این منزل شتابان
تا غبار کاروان در راه پیدا بود رفتم
نوشته شده در شنبه بیست و دوم اسفند 1388ساعت
12:24 توسط یعقوب ربــــانی| |
| Design By : Mihantheme |
About
به نام حــــق
به نام آنكه دوستـــــي را آفريد، عشـــــق را ، رنــــگ را ... به نام آنكه كلــــمه را آفريد.
و كلــــمه چه بزرگــــ بود در كلام او و چه كوچكـــــ شد آن زمان كه ميخواستم از او بگويم.
سالهاستـــ دچــــارش هستم. و چه سختـــ بود بيدلــــي را ، ساختن خانه اي در دل.
و اين دل بينهايتــــ، چه جاي كوچكـــي بود براي دل بيتابــــش.
او رفت و من نشناختمش . در تمام ميخكــــــهاي سر هر ديــــوار، آواز غريـــــبش را شنيدم
اما نشناختمشــ. همانگونه كه بغضــــهاي گاه و بيگاهم را نشناختم.
فقط آنقدر او را شناختم كه در سايــــــه هاي افتاده به كلامـــش، به دنبال جاي پـــاي خــــدا باشم.
اينجـــــا، هر چه هستــــ، جز با صداقـــت او و كلام و نقشهاي او، حوض بي ماهيستـــــ.
شايد مزرعـــــه اي باشد با زاغـــــچه اي بر سر آن
زاغــــچه اي كه هيچــــكس جدي نگرفتـــش .
اينجا را هديه اش ميكنم. به آنكـــــس كه براي سبــــدهاي پرخوابمان، سيــــــــب آورد.
حيــــــــف كه براي خوردن آن سيــــــب، تنهــــــا بوديم . چقدر هم تنهــــــا ...
به نام آنكه دوستـــــي را آفريد، عشـــــق را ، رنــــگ را ... به نام آنكه كلــــمه را آفريد.
و كلــــمه چه بزرگــــ بود در كلام او و چه كوچكـــــ شد آن زمان كه ميخواستم از او بگويم.
سالهاستـــ دچــــارش هستم. و چه سختـــ بود بيدلــــي را ، ساختن خانه اي در دل.
و اين دل بينهايتــــ، چه جاي كوچكـــي بود براي دل بيتابــــش.
او رفت و من نشناختمش . در تمام ميخكــــــهاي سر هر ديــــوار، آواز غريـــــبش را شنيدم
اما نشناختمشــ. همانگونه كه بغضــــهاي گاه و بيگاهم را نشناختم.
فقط آنقدر او را شناختم كه در سايــــــه هاي افتاده به كلامـــش، به دنبال جاي پـــاي خــــدا باشم.
اينجـــــا، هر چه هستــــ، جز با صداقـــت او و كلام و نقشهاي او، حوض بي ماهيستـــــ.
شايد مزرعـــــه اي باشد با زاغـــــچه اي بر سر آن
زاغــــچه اي كه هيچــــكس جدي نگرفتـــش .
اينجا را هديه اش ميكنم. به آنكـــــس كه براي سبــــدهاي پرخوابمان، سيــــــــب آورد.
حيــــــــف كه براي خوردن آن سيــــــب، تنهــــــا بوديم . چقدر هم تنهــــــا ...